Bunca zaman bana anlatmaya çalıştığını,
Kendimi bulduğumda anladım...

Herkesin mutlu olmak için başka bir yolu varmış.
Kendi yolumu çizdiğimde anladım...

Bir tek yaşanarak öğrenilirmiş hayat,
Okuyarak, dinleyerek değil.
Bildiklerini bana neden anlatmadığını anladım...

Can Yücel -  ‘Anladım’ adlı şiirinden

Değerli ozan Can Yücel’i bu vesileyle saygı ve rahmetle anıyorum. En son yakından gördüğümde, yanılmıyorsan yıl 1994 idi; Üsküdar’daki Kanaat lokantasında rastlamıştım. Tek başına oturuyordu, o gün yüzünde gülümseme yoktu; belki de kafası meşguldü ya da kaygıları vardı. Dizeleri o kadar çarpıcı ve derinden ki, etkilenmemek elde değil; tabii kendi adıma söylüyorum.

Buda’yı çağrıştırdı son satırları bana. Yolculuğunda kendini ve yaşamın anlamını bulmak adına o da çarpıcı sorular soruyor ve kendine meydan okuyor:

“Peki ama ben kimim, neredeyim ben? Oraya, kendime, bana götürecek ve aramaya değer bir yol var mı? Bu yolu ne gösteren var ne de bilen. Ne babam ne bilge öğretmenler ne de kutsal ayinler.”

Bir keresinde bilge hocalarından birine şöyle söylüyor Buda:

”Senin bilgeliğinden asla şüpheye düşmüyorum, hakikate erdiğine, ölümsüzlüğe eriştiğine inananıyorum. Ancak bunu kendi aramanla, kendi yolculuğunda, kendi aklınla, kendi düşüncelerinle ve kendi bilgilerinle elde ettin. Bunu sana kimse öğretmedi, zira: ’Yaşam kimseye öğretilmez’.”

”Çocukluğum tanrılar ve tapınmalarla geçti.... Daha sonra ormanda yaşadım: Sıcak, soğuk, açlık yani kendimi tüketmesini öğrendim. Sonra büyük bilgeye rastladım, harikaydı... Onu da terkettim. Aşkın zevkini tattım, ticarete daldım, çok para kazandım. Ruhumu kaybetmek, düşünmeyi ve evrenin birliğini unutmak için uzun yıllar harcadım. Bu yol herşeye rağmen çok güzeldi ve göğsümdeki kuş ölmedi: ’Bilmen gereken herşeyi kendin tatmalısın’.”

Yine felsefeye daldım gidiyorum, bunu sık yaptığımın da farkındayım; belki yaşamı böyle okuyorum. Ancak bugünlerde bu kadar yoğunlaşmamın bir nedeni var; o da oğlumun saygıdeğer başkaldırısı ya da meydan okuması. Bu konularda çok yazdım ve konuşmalar yaptım; ancak elle tutulur biçimde, oğlumun Buda’nınkini andıran kararını görünce bir garip duyguya kapıldım; ancak en ufak bir tereddüte kapılmadan kendisine, ailece desteğimizi bildirdik.

“Başkaldırı akıl işidir” diyor Albert Camus. Oğlum da çok düşünmüştü kararını verirken. Kısacası, ailece mutlu olduk; zira yaşamında ‘keşke’ler olmasını arzu etmiyoruz.

Bugün yazıyı biraz kişiselleştirdiğimin bilincindeyim, bunun için okurlarımın affına ve hoşgörüsüne sığınıyorum.

Bazen futbol maçına benzetiyorum yaşamı: Herkes oyunda aynı süre kalmıyor, süreyi ve oyuna katkıları takdir eden var. Oyunda mağlup duruma düşülebiliyor; ancak o an maç bitmiyor; 3-0 mağlup durumdayken 4-3 ya da benzer skorla sonuçlanan maçlara çoğumuz tanık olmuşuzdur. Uzatmalarda bile maç kazanıp şampiyon olan takımlar oluyor. Onlar, anlık mağlubiyeti başarısızlık saymayanlar ve mücadeleyi bırakmayanlar oluyor; ta ki hakem düdüğü çalana kadar. Böyle olanlar daha uzun süre oyunda kalıyorlar ve de iz bırakıyorlar.
Hoşuna giden bir cümleyi aktarmıştı geçenlerde oğlum:

“Herkes cennete gitmek ister; ama kimse ölmek istemez.” Gerçekten çok güzel bir söylem. Peki, çözüm ne? Herhalde, cenneti burada yaratarak, ölümsüzlüğe erişmek. Bunu başaranlara çalınan düdük de ancak sembolik bir anlam taşır.

www.mncon.com
info@mncon.com